Nelson, George Laurence (Amerikaan 1887-1978)
Nelson werd op 26 september 1887 geboren als George Laurence Hirschberg in New Rochelle, NY, als zoon van Carl en Alice Kerr-Nelson Hirschberg, en de jongste van drie broers. Zijn ouders waren kunstenaars met een grote reputatie aan beide kanten van de Amerikaanse en Europese scene. Zijn vader, Carl Hirschberg, geboren in Berlijn, Duitsland, kwam naar de Verenigde Staten, waar hij op zesjarige leeftijd naar New York City ging. Voordat hij zijn opleiding afrondde, werd hij een van de drijvende krachten achter de Amerikaanse kunstbeweging, eerst als reorganisator van de Art Students League en vervolgens als medeoprichter van de Salmagundi Club in 1875. Als jonge man ging hij naar Parijs om te studeren, en daar ontmoette en trouwde hij met een andere jonge kunstenaar uit Londen, genaamd Alice Kerr-Nelson. Ze was de dochter van George William Kerr-Nelson, Lord of Chaddleworth Manor in Northcutt, Middlesex, Engeland, en stamde af van Elizabeth Kerr, de bekendste bloemenschilder van Engeland, een kunstenaar die Engeland in 1763 deed schrikken met een kunsttentoonstelling in Londen. om professioneel kunstenaar te worden in een mannenwereld. Laurence's moeder, in Amerikaanse kringen vaak DE Vrouw van de Eeuw genoemd, was de enige persoon die de grootste invloed op hem had.

Het was in deze achtergrond van kunstenaars, rijk aan geschiedenis en getalenteerd in artistieke vaardigheden, dat Laurence werd geboren. Toen hij vier was, tekende hij dieren en op zijn vijfde schetste hij portretten, meestal van zijn moeder. In 1897, toen hij tien was, begon Laurence, als middel voor zijn tekenen en schrijven, een tijdschrift, geschreven met potlood op tabletpapier, dat hij eerst The American Monthly Paper noemde, en veranderde in The American Weekly Paper naarmate de uitgaven talrijker werden, en vervolgens naar The Weekly Duet toen zijn broer Edgar toetrad als assistent-redacteur.

Tegen die tijd was het gezin naar Buffalo verhuisd en daar ging Laurence naar plaatselijke scholen, als redacteur van de middelbare schoolrecensie. In 1904 won zijn krijtschets van een koe de eerste prijs, een paar schaatsen, nog steeds bij Seven Hearths, in een wedstrijd gesponsord door Crayola Crayons. Het zou de eerste zijn in een legioen aan onderscheidingen en prijzen die hij de komende lange jaren zou verzamelen. Na zijn afstuderen keerde hij terug naar New York City om deel te nemen aan de Art Students League en zijn formele kunststudie te beginnen. In 1906 exposeerde hij zijn werk onder de naam George Laurence Nelson om verwarring met het werk van zijn bekende ouders te voorkomen.

Op 27 mei 1911 voer hij met de SS Minnehaha naar Londen; hij zou twee jaar in Europa blijven - Frankrijk, Spanje, Italië - en studeren bij Laurens, Gerome en Constance aan de Beaux Arts en Academe Julian. Zijn reputatie groeide snel. Voordat hij naar Europa vertrok, had hij van mevrouw Henry Clay Frick de opdracht gekregen om twintig schilderijen in het Metropolitan Museum te kopiëren voor haar huis, nu bekend als het Frick Museum. Zij en haar vrienden zaten voor hem voor portretten en tegen de tijd dat hij naar Europa vertrok, was hij een internationale bekendheid. Daarom was het niet vreemd dat hij aan boord van de Minnehaha een telegram ontving van de Engelse koning George V: 'Heb gehoord van je vertrek naar Londen... Ik heb een nieuw stel voorouders nodig dat geschilderd wordt... er zijn er vierenzestig... wil je dat doen? de baan voor tien guineas...de helft contant, bal over zes maanden...of vijf procent korting voor contant geld...ondertekend door George, Buckingham Palace.' De kabel was opgestuurd en kostte de vierentwintigjarige Nelson $40, een feit dat hij nooit vergat. Maar hij maakte de schilderijen voordat hij naar Parijs vertrok en verbleef tijdens de opdracht in het Delmonico Hotel - alles op eigen kosten!

Hij bracht zijn tijd goed door in Europa, bezocht musea waar hij beroemde meesters kopieerde en studeerde techniek, kleur en design. Hij hield het meest van de regio Normandië en bracht een groot deel van zijn tijd door in het gebied rond Douarnenez, net als zijn vader vóór hem. Maar vanwege de ziekte van zijn moeder beëindigde hij zijn buitenlandse studie en keerde in 1913, kort voor haar dood, terug naar de Verenigde Staten. Hij vestigde zijn studio eerst op 15 W 67th Street, en vervolgens op 33 in dezelfde straat, en bleef daar totdat hij en zijn vader naar Good Hill verhuisden en vervolgens naar Seven Hearths, in Kent, CT, waar ze hun zomerschool voor schilderen begonnen. (kost en inwoning zijn vijfentwintig cent per week).

Eind 1915 kwam een ​​jonge criticus van de New York Globe, een vooraanstaand fotomodel van de New Yorkse samenleving, naar zijn studio voor een interview voor een hoofdartikel over zijn werk. Haar naam was Helen Carlotta Redgrave. Maar in plaats van dat ze een interview met hem deed, schilderde Laurence haar portret, een profiel van iemand die hij het mooiste meisje ter wereld noemde. Afgaande op het schilderij was zij inderdaad alles wat hij beweerde. Op 21 augustus 1916 trouwden ze, en zesenvijftig jaar lang vulden Helen en Laurence elkaar aan in schrijven en schilderen, in inkt en pigment, in theater en opera, in bloemen en mensen, in stad en land, op hun dochter Bunny en hun kleinkind Bonny.

Misschien was het geheim achter Laurence Nelson zijn moeder, Alice Hirschberg. CY Turner en William Merritt Chase beweerden dat zij Amerika's grootste vrouwelijke kunstenaar was en een werkelijk bevrijde vrouw: een meester in het schilderen in olie- en aquarelverf, etsen en houtgravure, modeontwerper, tijdschriftillustrator, medewerker van Turner en Chase in sommige van hun grootste werken. George Laurence Nelson dankt zijn talent aan een rijke erfenis, maar hij was wie hij was omdat zijn moeder hem leerde leven, dromen, tekenen en zijn liefde voor kunst en muziek aanmoedigde (hij speelde vijf instrumenten en had een rijke stem).

Op de tweede plaats na haar stonden zijn mentoren James Whistler en John Sargent. Ze leerden hem door hun geschriften en schilderijen hoe hij met gereedschap moest werken, hoe hij het penseel en zijn penseelstreek moest respecteren, hoe hij het leven moest zien zoals het bedoeld was om geleefd te worden, hoe hij een visie, hoe delicaat ook, met anderen kon delen. Dat hij goed van hen leerde, blijkt duidelijk uit het zeer vroege schilderij dat hij van zijn moeder maakte, een werk dat vaak aan Sargent wordt toegeschreven.

Mensen als George Laurence Nelson zijn niet meer waarschijnlijk, althans niet in cijfers. Zijn droge humor, snelle stap, lange pas, verlegen glimlach, fonkelende ogen, warme handdruk, bruisende conversatie, enthousiasme voor het nieuwe, diepe nederigheid wanneer hij wordt geconfronteerd met lof, verbazing wanneer hij wordt gezocht voor een interview of een van zijn werken - dit alles en meer beschrijf deze inwoner van Seven Hearths, die zo van dit stukje geschiedenis hield dat hij het verliet zodat anderen konden delen in de schoonheid en betekenis ervan. Hij kende zijn afkomst, waardeerde zijn vele talenten, kende zijn levensmissie goed, en hij kon en was trots op wat hij had bereikt, of het nu een gouden medaille was, een commentaar van zijn collega, een internationale erkenning. Hij had een zachtheid die gevormd en getemperd werd door de drie liefdes van zijn leven: zijn moeder, zijn vrouw, zijn 'minnares'-kunst. Hij heeft zijn plaats in de Amerikaanse geschiedenis ingenomen als een van de tien grootste portretschilders en een van de lithografen aller tijden, maar hij heeft zijn plaats in Kent en zijn geschiedenis ingenomen, niet vanwege zijn internationale status of reputatie in de Amerikaanse kunst; eerder omdat hij ervoor koos hier te wonen, zichzelf te delen als een warme, oprechte menselijke persoon die wist hoe lief te hebben en bemind te worden, en uiteindelijk begraven te worden in het land waar hij zo veel van hield: Kent.
Kent, genesteld langs de oevers van de Housatonic, vestigde zich als gemeenschap in 1739. Het karakter van dit schilderachtige stadje met zijn aparte architectuur en geschiedenis is de thuisbasis geworden van veel kunstenaars en schrijvers.

Het huis van de Seven Hearths, gebouwd in 1751 door John Beebe Jr., werd in 1978 aan de Kent Historical Society geschonken door kunstenaar George Laurence Nelson, eigenaar van de woning sinds 1919. Nu is het hoofdkantoor van de Historical Society en de inrichting ervan een weergave van de verschillende stadia in de geschiedenis van Kent. geschiedenis. Het huis staat ook vermeld in het nationaal register van historische plaatsen.

Deze biografie is een fragment uit het boek New Life for Old Timber: uitgegeven door de Kent Historical Society 1982.