De genreschilderkunst maakte aan het eind van de negentiende eeuw een comeback in Frankrijk, waar gretige opdrachtgevers zochten naar beelden die aan een andere tijd deden denken. Sommigen waren ook op zoek naar meer humoristische afbeeldingen die lichtjes de spot dreven met sommige gevestigde leden van de samenleving, zoals de geestelijken. Victor Marais-Milton sprak beide toehoorders toe, af en toe een wandeling in het park uitbeeldend, maar ook veel humor vindend in het leven van de geestelijkheid. Zijn genreschilderijen hebben een nauwgezet gevoel voor detail dat hen doordrenkt met realiteitskwaliteiten die voldoende zijn om de subtiel komische heldendaden van zijn onderwerpen volledig te documenteren.

Victor Marais-Milton werd geboren op 21 juli 1872 in Puteaux, net ten westen van Parijs aan de rivier de Seine. In het begin van zijn carrière woonde hij in Parijs, maar verhuisde later naar Sèvres waar hij bleef tot aan zijn dood. Hij studeerde in het atelier van Jonchère, maar was ook verbonden met Ernest Meissonnier, die tegen het einde van zijn carrière een meester in het genreschilderen was geworden en een inspiratie voor vele kunstenaars terwijl hij als leraar werkte in zijn eigen atelier voor de École des Beaux-Arts. Maar dit was een periode waarin verschillende stijlen opkwamen, elk onderwezen door verschillende meesters in verschillende ateliers. Er ontstonden ruziënde facties tussen de verschillende leraren, waaronder een tussen de 'Bouguereauistes', degenen die in de traditie van William-Adolphe Bouguereau werkten, en de 'Meissonnieristes', degenen, zoals Marais-Milton, die werden opgeleid onder Ernest Meissonnier. Dit werd een van de grote wedstrijden tussen twee ateliers die doordrenkt waren van de academische traditie. Ook al was Marais-Milton niet direct betrokken bij het atelier van Meissonnier, toch werkte hij in een stijl die sterk leek op die van hem en zijn leerlingen.
Werken als een "Meissonnieriste" was niet schadelijk voor zijn openbare carrière, die begon op de Salon van 1898 waar hij een portret instuurde van mademoiselle Marguerite Picard van de Opera, op dat moment was hij nog niet begonnen met zijn opleiding bij Jonchère. Vanaf dat moment was Marais-Milton op mysterieuze wijze afwezig in veel van de Salons tijdens zijn vroege carrière. Pas in 1909 begon hij consequenter te exposeren. Maar men moet hieraan toevoegen dat Milton in die tijd exposeerde met de meest conservatieve Salon-groepen, de Salon des Independents mijdde en zich niet bewust was van de prestaties van de avant-garde.

De afbeeldingen van Marais-Milton toonden een fijne aandacht voor detail in elk aspect van de schilderijen. Op een bepaald moment in de carrière van Marais-Milton, het is niet helemaal bekend wanneer hij een studio oprichtte in de vloer van zijn huis in Sèvres, met een groot raam waardoor een vloed van licht zijn onderwerpen kon verlichten, waarvan er vele geposeerd zijn. tegen het raam of op zijn minst verlicht door licht dat eruit komt. Hij gebruikte modellen, of het nu zijn dienstmeisje, buren of Italiaanse gezichten waren, speciaal voor zijn kerkelijke onderwerpen, om de lay-out samen te stellen en ze in geschikte kleding te kleden die dan in zijn schilderijen zou zijn. Sommige meubels die in zijn woning in Sèvres stonden, waren ook te zien op zijn schilderijen.

Hij verbleef zijn hele leven in deze studio en bleef trouw aan dit soort kunst met zijn nauwkeurige weergave van details, ondanks andere creatieve vorderingen van die tijd. Naast zijn prestaties op de tentoonstellingen in Parijs, vond de kunstenaar groot succes in Monte Carlo, Londen en de Verenigde Staten. Hij exposeerde ook in de privégalerijen van Allard en Simonson, maar ook op provinciale Salons zoals die in Mulhouse en andere internationale tentoonstellingen zoals in Antwerpen. Volgens familiegegevens stierf Victor in 1944 in Sèvres, vermoeid door de oorlog die zijn toch al kwetsbare gezondheidstoestand had verergerd.

Of het nu Parijse vrijetijdsscènes waren of humoristische afbeeldingen van de geestelijkheid, de beelden van Marais-Milton beantwoordden aan de hernieuwde behoefte aan genreschilderkunst in het Frankrijk van het einde van de negentiende en het begin van de twintigste eeuw. Het was even populair in Amerika, waar ze dit soort werk gretig verzamelden. Door zijn gevoeligheden voor detail en een geconstrueerde waarheidsgetrouwheid konden kijkers zich bezighouden met zijn onderwerpen en kreeg hij een plaats in de geschiedenis van de genreschilderkunst, zelfs in een periode waarin genreschilderen helemaal niet meer werd gewaardeerd en vaak als regressief werd beschouwd .